In deze moeilijke tijden waarin mekaar fysiek ontmoeten en nieuwe mensen leren kennen een taboe is geworden en je ziek kan maken, zitten we meer dan ooit achter ons computerscherm. Haast alle communicatie verloopt digitaal. Sommige bedrijven proberen zelfs een digitaal koffiemoment na te bootsen. Maar we missen toch nog steeds die menselijke warmte, we missen het kletsen in de deuropening, aan het koffieapparaat. We missen mekaar. We blijven veilig op een afstand maar hebben behoefte aan een knuffel.

Zoals vroeger wordt het nooit meer

Uiteraard is de mens een flexibel wezen dat zich wondersnel aanpast aan nieuwe situaties. Voor onderwijs heeft deze coronacrisis gezorgd voor een ongelofelijke  versnelling van het digitale denken en het blended leren. Wat een jaar geleden nog ondenkbaar was, wordt nu al als normaal beschouwd.  We leren alvast veel uit deze crisis: we leren hoe we met minder tijd efficiënter kunnen werken, we leren hoe we kinderen vanop afstand beter kunnen begeleiden, we leren meer variatie te leggen in onze huistaken, we leren welke digitale tools ons kunnen versterken, we leren varianten om aan verbondenheid te werken binnen de school, we leren uit onze comfortzone te stappen om steeds verder te blijven ontwikkelen.

Er is veel veranderd in ons hoofd. We hebben (zeker al tegenover het digitale) een andere mindset.  we kijken anders naar onze vroegere onderwijsrealiteit. We zijn professioneel gegroeid op diverse terreinen.

Kerst 2020

Covid19 beslist voor ons dat Kerstmis 2020 niet hetzelfde kan zijn als andere jaren. Er komen alvast geen grote familiereünies of grote feesttafels. Maar ook hier zullen we zeker voldoende flexibel zijn om bijvoorbeeld op een creatieve manier de pakjes met mekaar te delen. Belangrijk in deze tijden is na te denken hoe we met kinderen in onze klassen omgaan om de warmte van het kerstgebeuren mee te geven. Hoe geven we hen nu de menselijke waarden van respect, mekaar helpen en verdraagzaamheid mee die we met kerst hoog in het vaandel dragen. Sommige leerkrachten hebben gekozen om net dit jaar een grotere boom met meer lichtjes in de klas te zetten en deze samen te versieren. Sommige hebben terug de postkaarten ontdekt en zijn samen met de kinderen mooie boodschappen gaan schrijven naar mensen in woonzorgcentra of serviceflats.  Sommige hebben videoboodschappen opgenomen voor de grootouders. Sommigen leerkrachten hebben kinderen een wandelroute laten uitstippelen om mensen die niet veel bezoek krijgen een kleine attentie te bezorgen (een tekening, een kaartje). Hartverwarmende initiatieven waaruit nogmaals blijkt hoe mensen in mekaar zitten.

Kerst 1914[1]

In december 1914 zijn miljoenen mensen gestorven in de eerste wereldoorlog maar op kerstavond gebeurt er iets wonderbaarlijks. De Britten sturen een bericht naar het front om te waarschuwen dat de vijand mogelijk een aanval overweegt op Kerst of Nieuwjaar. Maar op kerstavond rond zeven uur  gaan aan de Duitse frontlijn lichtjes aan. Dan horen de Britten het lied ‘stille nacht, heilige nacht’. Soldaat Moren zegt ervan: “ik zal het nooit vergeten; het klonk zo mooi”. De Britten konden natuurlijk niet achterblijven en zongen ‘The First Noël’. De Duitsers applaudisseerden en antwoorden met ‘O Tannenbaum’. Zo ging het een tijdje door tot ze zelfs samen liedjes zongen. Op andere plaatsen aan de frontlinie ging men nog verder. Men liep de prikkeldraden voorbij  en ging met elkaar in gesprek. Lachend en kletsend. Een paar uren lang was er geen sprake van oorlog. Anderen hebben zelfs cadeautjes met mekaar uitgewisseld, groepsfoto’s gemaakt, voetbalwedstrijdjes gespeeld, contactgegevens uitgewisseld om na de oorlog mekaar terug te kunnen zien… Mensen deugen, zegt Rutger Bregman. Mensen zijn tot veel meer in staat dan we denken én ze zijn echt wel bekommerd om mekaar. Het is onze natuurlijke ingesteldheid.

Kerstwensen

We sluiten graag af met een mooi gedicht van Kroeprijanov. We wensen dat we voor mekaar een huis kunnen zijn want het is mooi een huis te zijn!

Het is mooi een huis te zijn

voor het enige hart

dat je niet wil achterlaten

Het is mooi een ladder te zijn

voor kinderen

die op een sombere dag

naar de zon willen klimmen

Het is mooi een deur te zijn

zachtjes knarsend maar toch opengaand

voor al wie wil binnengaan

En een raam waarin

het licht niet dooft

voor al wie denkt:

het is al laat

Vjatsjeslav Koeprijanov

[1]Verhaal uit het boek Bregman,R., (2019) De meeste mensen deugen. De correspondent, 521pp.